سیگــ ـﺂر پشت سیگــ ـﺂر
همه میگن سیگار
من میگم سنگ صبور
همه میگن سرطان
من میگم عقده ی دل
همه میگن دود
من میگم مونواکسید غصه
همه میگن مرگ
من میگم چه بهتر . . .
.........................................................سخت است ؛
در افکار شلوغ بودن . . .
در سردی نگاه ها بودن . . .
در خیابان غم بودن . . .
در رویا تنها بودن . . .
و چه خوب آرامت میکند یک ” پک سیگار”

هر کس یک جور زندگی کردن رو دوست داره !
من دوست دارم تو اتاقم تنها باشم ، با کبریتم سیگار روشن کنم و دودش رو تماشا کنم . . .
نه ناراحتم !
نه افسرده !
فقط چیزه جذابی اون بیرون وجود نداره ، همین. . .
.........................................................شبیه کسی شده ام که پشت دود سیگارش با خود می گوید :
باید ترک کنم !
سیگار را ،
خانه را ،
زندگی را ،
و باز پُکی دیگر می زند . . .

روشن میکنم سیگاری دیگر تا شاید غمی را بسوزانم . . .
شاید این قلب بیمارم سبکتر شود . . .
شاید زندگی رنگ دیگری بگیرد . . .
شاید . . .
.........................................................حال روحیم خوب نیست ، به دنبال آتشم . . .
فندکی کبریتی ، چیزی . . .
اما نه برای روشن کردن سیگار ارزان قیمتم !
برای دود کردن خاطرات و تجربه های تلخی که عمرم بهای آنهاست . . . !

نشسته ، اون موقع می دونی چه آرزویی داری ؟
که بمیری ؟
نه !
که برگرده ؟
نه ! نه ! نه !
آرزوت اینه که اون نخ سیگار هیچوقت به آخرش نرسه . . .
.........................................................
به من نگو ( سیگار ) نکش !
بپرس برا کدوم دردم سیگار میکشم ؟!
بپرس اصلا چرا سیگاری شدم ؟!
مطمئن باش اون موقع خودت برام کبریت میکشی . . .




سیگار عشق نیست …